Locatie: Australian homemade, Vismart
Datum+Tijd: 19 maart 2007; 17.00 uur
Consumpties:
Hot chocolate XL (2,70)
Mud Cake (3,00)
Totaal + (5.70)

Ik vraag me wel eens ag waar mijn Opa is gebleven. Of hij me nog kan zien, kan horenm kan ruiken. Dat laatste hoop ik niet, niet dat ik stink maar het klinkt wel raar Doet me denken aan een liedje van Evanescence “I can smell you.. alive” gatsie nee dankje. Maar dat hij me kan zien en horen lijkt me wel fijn. Dan kan hij me als het ware een beetje steunen in tijden dat ij het moeilijk heb, en met me meelachen om domme grappen waar verder alleen ik om lach. Ook hoop ik voor mijn Oma dat hij er nog is af en toe, bij haar in huis, op zijn oude vertrouwe stoel in de hoek. Mijn Oma en hij waren denk ik echt soulmates, het zou wel harteloos zijn van hem om nooit meer langs te komen. Ik denk ook niet dat hij weg is, nee, mijn Opa is still around.

Het is iets van vier jaar geleden dat mijn Opa overleed. Misschien zagen mensen het aankomen, voor mij was het totaal onverwacht. Eigenlijk is er nog zo veel wat ik hem had willen vragen! Die lieve Opa, hij zei zo weinig, maar hij was zo wijs. Elke dag keek hij in zijn stoel naar buiten, naar de vogeltjes. Hij las veel en hij rookte veel, hij dronk vaak een borreltje, hij lachte veel en kuchte veel en hij was een beetje doof en hij had een stiekem potje met dropjes naast zijn stoel. De hele dag zat hij daar in zijn stoel, en als er een interessante vogel in de boom zat pakte hij zijn xxl-verrekijker erbij om het een goed te bespioneren. Als er een kat de tuin in kwam tikte hij keihard op het raam zodat het beest zich wezenloos schrok. Ik had altijd medelijden met de katten in Opa’s tuin, maar Opa hield nou eenmaal van vogels, en van Oma, en van dropjes en zijn stoel. Het is bijna ondenkbaar dat hij daar nooit meer zit op zijn vertrouwde plekkie. Er staat nu een knuffelhond, maar stiekem zit Opa er ook wel eens, dat weet ik zeker.

Ik ben helemaal geïnspireerd door mediums. Ik geloof bijna alles. En toch ben ik niet naïef. Ik ben gewoon niet bang om toe te geven dat het leven verder gaat na ‘hier’. Ik kijk altijd ghostwhisperer, en altijd medium. Medium is een serie, elke vrijdag op net5, en is gebaseerd op een echte vrouw: Allison DuBois. Ik heb haar eerste boek gelezen (Don’t kiss them goodbye) en ben nu bezig in de tweede (We are their heaven) en haar verhalen hebben mij ervan overtuigd dat er nog genoeg geesten zijn op aarde om ons heen.

Nou kan ik in zo’n klein stukje tekst niet iedere sceptic ervan overtuigen dat er geesten zijn om ons heen. Maar ik kan wel gewoon uitleggen hoe ik of ‘we’ erover denken: Er zijn geesten op aarde. Sommigen zijn hier omdat ze niet verder kunnen, iets houdt ze tegen. Dat zijn aardegebonden geesten, die hebben iets nog niet afgemaakt of accepteren of beseffen niet dat ze dood zijn. Dit zijn er slechts maar weinig. De meeste geesten op aarde zijn hier omdat ze dat willen. Het zijn Opa’s en Oma’s, vader, zoons, vrienden, neefjes en tantes die gewoon nog bij hun familie wensen te zijn. Ze kunnen ons slechts hints geven dat ze er zijn. Ze bekijken ons leven en steunen ons als dat nodig is. Ze helpen je een beetje verder met jouw leven. En het is hun eigen keus.

De doden, wat klinkt dat leuk, kunnen ons dus af en toe een seintje geven. Als je er goed oplet kan het je niet ontgaan. Ik krijg wel eens een seintje van mijn Opa. Dat maakt me heel blij. Ik ben niet bang voor het leven hierna. Wat ik wel zou willen een keer is een reading. Dan natuurlijk wel van een echt medium, niet eentje die er honderden euro’s voor vraagt en eigenlijk alleen maar gokt. Die zijn er ook genoeg, en ze geven de echte mediums een slechte naam. Dat lijkt me echt irritant als medium: niet serieus genomen worden. Maar meestal, bij het noemen van genoeg details, hebben mensen wel snel door met wie ze te maken hebben. Ik sta er wel open voor. Ik wil veel vragen stellen aan mijn Opa, maar ik zou niet weten wat. Ik zou een reading dan ook vooral willen om mij ervan te overtuigen dat het echt is, hoewel ik al redelijke overtuigd ben. En ik zou ook wel graag willen weten of er nog huisdieren bij me zijn of andere familieleden waarvan ik helemaal niks weet.

Ik denk dat ik zelf ook best medium zou willen zijn, al lijkt het me niet prettig om geesten op je af te krijgen bij wie het dood zijn niet zo bevalt. Ik bedoel wat doe je daar nou aan? Je moet in ieder geval niet bang zijn. Ik ben niet bang. Ook niet om dood te gaan, al wil ik het liever nog niet. Ik heb er vertrouwen in dat als ik dood ben ik nog bij mijn vrienden kan zijn en bij mijn familie. Ik zal mijn broertje steunen in tijden van nood (bij franse proefwerken) en mijn vriendinnen ook af en toe een seintje geven. Net als mijn Opa mijn soms nu ook een seintje geeft.